Tulipani's Weblog

Gein, 02 april 2008Zo beeldbuisvrienden, het is alweer lente Bij thuiskomst heb ik alle klokken een uur moeten verzetten. Daar dachten we pas aan toen we aan het rekenen sloegen met de de tijden op ons reisschema. Shiny geloofde niet dat die konden kloppen. Er werd dan ook rekening gehouden met tijdzones en onzichtbare afwijkingen die ook onder het mom van ‘zomertijd’ maar moeilijk te verklaren bleken. Hanoi (vertrekpunt) en Singapore (overstap-tussenstop) liggen nagenoeg rechtboven elkaar, maar er zit maar liefst 2 uur tijdsverschil tussen.
Uiteindelijk schrok ze in het vliegtuig nog een keer wakker, trok haar schoenen aan en zei tegen me; ‘we hebben vertraging’. Mijn antwoord dat we nog ruim 5 uur te gaan hadden – omdat we pas boven Irak waren aangekomen – stelde haar niet gerust. En inderdaad, het was bijna 5 uur – half uur voor aankomst – en er was nog geen ‘prepare for landing’ bericht vanuit de cockpit over de slapende hoofden geroepen.
Bleek dat ze in slaapdronken toestand serieus dacht dat ze haar horloge naar Nederlandse tijd had gezet maar het stond nog op Singaporese tijd. Paniek om niks dus.

En dan zit je dus de laatste dag in een stad als Hanoi. Zo’n laatste dag is toch altijd weer raar. Je weet wel exact hoeveel geld en tijd je nog te besteden hebt – en meestal is dat ruim voldoende – maar je weet niet exact wat je nog nodig hebt voor dat laatste souvenir of voor een onverwachte maaltijd. Die laatste (zon)dag hebben we als echte toeristen ingevuld. ‘s Morgens met een bezoek aan Ho Chi Minh, zijn mausoleum en het achterliggende museum. ‘s Middags met het Ethnologisch museum, slenteren door de straatjes en het inpakken van de rugzak. ‘s Avonds gegeten in een poep-chique restaurant aan het meer. Daar hebben we genoten van een goede maaltijd en van striemend onweer. Later op de avond zijn we bij het beroemde waterpoppen-theater geweest. Ja, dat zijn poppen op lange stokken die kunstjes doen in een bak groen water vermomd als chinese tempel. Meer weten? Check de site. Of kom zelf naar Vietnam!
Uiteindelijk hebben we ons zelfs laten verleiden om in een fietstaxi (‘cyclo sir?, two for one’ – ‘very tsjiep’) de regen te trotseren. We hadden de rolstoel in het hotel gelaten en vanwege de stromende regen een taxi genomen. We moesten dus op één of andere manier toch terug na de voorstelling. Een mooie afsluiting van de dag.

Maandag zijn we iets voor half 8 opgehaald, ik zat nog aan mijn noedelsoepie. Na een goed uur tuffen – en toeteren – door een ontwakende stad op de luchthaven aangekomen. Daar ging alles gemakkelijk en prima georganiseerd. Door het eerder genoemde tijdverschil kwamen we na 3 uur vliegen 5 uur later aan in Singapore. Daar werden we bij de deur van het vliegtuig in complete Engelse volzinnen aangesproken, over de rolstoel. Een verademing na het ratjoetoe in Vietnam. Niet dat dat erg is als je een bordje rijst besteld, maar als je informatie wilt over iets belangrijks als een rolstoel is het lekker als die in een begrijpelijke taal wordt gegeven.
Anyways, wij werden weer door een mevrouw langs alle rijen gereden op weg naar een bagageband met daarop inderdaad één rolstoel – de goede. Daarna langs de douane, waar we zonder problemen een visum van 30 dagen in ons paspoort kregen. Eigenaardig.
Maar ongelooflijk, wat een luchthaven. 3 terminals, verboden door onbemande metro’s – maar dat hadden we in Parijs ook al gezien. Terminal 3 is net klaar en dat is nu de modernste en grooste terminal die je je kunt bedenken. Met veel marmer en glas, maar ook met palmbomen en weet ik niet wat voor groenvoorzieningen – binnen! Buiten was het er zo’n 32 graden – ‘s avonds nog – en met een speciale shuttelbus mochten we als transit-passagiers naar de stad om daar even te zien hoe mooi Singapore zou zijn. Helaas zijn er wat verbouwingen aan de gang in de luchthaven – en wisselingen in de staf – want we kregen niet meteen een duwtje in de juiste richting. Uiteindelijk kwam alles goed en hebben we er een uurtje rondgewandeld. Singapore is een raar land, wij vonden er niet zo heel veel aan. Het beslaat het puntje van een ander land en bestaat voornamelijk uit snelweg, strand en shoppingmalls. Ze verkopen er van alles – we hebben Doerian gegeten en gepofte kastanjes – en alles is import. Je ziet er de duurste auto’s en je hoort een vreemde combinatie van Engels en iets dat op Chinees lijkt. ‘Singlesh’ noemen ze het zelf; en het is inderdaad een combi van Engels en iets van Chinees. Het leuke van Singapore is dan wel weer dat een Euro er 2,10 Singaporese Dollars waard is: één Sing Dollar is dus één gulden! Rekent lekker, ook af.

Op de luchthaven kwamen we terecht in een sushi-bar met een voedseltreintje. Milou, een oud-stewardes die we tegen zijn gekomen in Dalat en Hoi An en die dezelfde vlucht had als wij, had daar ooit gegeten en we hebben even moeten zoeken maar het toch gevonden. Op een soort lopende band – het treintje- staan schoteltjes met sushi. Na afloop worden de schoteltjes geteld en reken je af. 1,99 voor een gekleurd schoteltje, 4,99 voor een rood schoteltje. En je kunt via een beeldscherm dingen bestellen die je wel wilt maar niet voorbij ziet komen. Die worden dan gebracht. Supersysteem, heerlijk eten.

Uiteindelijk waren we prima op tijd voor onze vlucht en omdat ik niet echt kon slapen heb ik maar 3 films achter elkaar zitten kijken (No country for old men; Rent a partner (of zoiets, het was een chinese film met ondertiteling) en Bend it like Beckham. Op de heenweg heb ik Juno en ik denk nog wel een film gezien, dus ik ben weer bij. Rond half 6 stonden we op Schiphol en met de trein en metro waren we om 7 uur in Amsterdam. Na het verdelen van alle spullen, een verfrissende douche en brunch, kwam de vader van Shiny haar ophalen. Ons reishuwelijk werd daarmee dus definitief ontbonden. Daarna ben ik aan de gang gegaan met het uploaden en sorteren van mijn foto’s. Die van Shiny moeten eerst via de ontwikkelcentrale.

Dus; foto’s komen, nog meer verhalen ook. Doei allemaal!

Shiny en Frank

de laatste keer..

‘where you from’

‘you buy for me?’

‘how much is that in Dong?’

‘waar zitten we nu?’

‘speak english’?

‘ your wife?’

‘no thanks, no cyclo – taxi – t-shirt – lighter – …’

Het was een geweldige maand, afgesloten met een avontur bij het mausoleum van Ome Ho – en een enorm tropisch onweer.

Morgen nog ff een stukkie vliegen – wachten (in Singapore) en weer een stukkie vliegen (ben benieuwd naar de avondfilm)

Shiny bedankt voor het lachen! en dat je mijn vrouw wilde spelen sinds Hue (ja, we zien er uit als een gelukkig setje maar nee, het wordt niks meer dan een reis/rijst-huwelijk

Holland, here we come!

Tot snel allemaal – Dam Biejeet

Hee lieden!

Het weer is hier ook een beetje minder dan voorheen, maar we zitten nu in Halong Bay en daar draagt de mist toe aan een mystiek sfeertje. Na een dagje fietsen in Hue zijn we met een splinternieuwe Airbus gevlogen naar Hanoi, de hoofdstad van Vietnam. De eerste dag daar een beetje rondgewandeld en meerdere bekenden ontmoet. En dan niet de Gerard Jolings van deze wereld maar reizigers zoals wij – al hebben zij meer tijd te besteden en meer kilometers te gaan. Gisteren zijn we in de bus en de boot genomen van Hanoi naar Halong. We wisten wel dat het een touristisch gebeuren zou worden maar toen we in de haven van Halong aankwamen waren we toch een beetje verbaasd. Wat een enorme chaos van bussen, mensen en boten. Gelukkig komt hier altijd alles ongeveer goed en we zijn dus met een prachtige houten boot door de baai gevaren naar een enorme grot met stalagtieten en dito mieten. Prachtig uitgelicht voor een dramatisch effect. Daarna een stukje gekayakt – en niet omgeslagen Op de boot gegeten en heerlijk met mensen op het bovendek naar de sterren zitten kijken. Onze boot lag een beetje van de rest vandaan en we hoorden wel de karaoke uit de verte maar hadden geen last van de verlichting, zodat we een prachtige sterrenhemel konden bekijken. Vanochtend het eerste onderdeel waar Shiny niet aan kon meedoen – een wandeling door een Nationaal park op het eiland Cat Ba. Super stijl en glibberig maar erg mooi en vermoeiend. Dan is het wel lekker dat het geen 30 graden is..

Nu zitten we aan de baai van Cat Ba met een kopje loeisterke koffie dit bericht te dichten. Vanavond zullen we ons waarschijnlijk weer aan een stukje karaoke gaan wagen. Ramen en oren dicht! Morgen mogen we weer in de boot en de bus terug naar het drukke – maar minder dan Saigon – pittoreske en deels charmante Hanoi. We hebben afgesproken om te gaan eten met Sag en Sarah die ons al 2 weken achtervolgen – we komen ze nl om de haverklap tegen. Zelfs ook hier in de baai. Anyways, wij wensen jullie heel veel sterkte met het weer, hier wordt het morgen weer een graadje of 25 – daar hebben we in elk geval wel een paar Vietnamese Dong (de locale betaalschelp) voor over. Nu zit ons tripje er alweer (bijna) op. Tot later!

Dag mensen,

wij zijn hier helemaal vergeten jullie een zalig pasen te wensen, maar wat wil je ook, als het een kleine 30 graden is

Gisteren en vandaag was het trouwens aanzienlijk koeler. Gieteren zijn we naar de voormalige grens tussen Zuid en Noord geweest – en naar een enorm tunnelcomplex dat bedoeld was om de bommen van de Amerikanen te kunnen ontwijken. Hele families hebben erin gewoond, 17 kinderen zijn er geboren.. Vandag hebben we lekker rondgefietst naar wat oude bezichtig-dingen in de omgeving van Hue. Geen ongelukken veroorzaakt.. relaxed!

Nu zijn we terug en na een heerlijk soepje met vis en kwarteleitjes – voor nog geen 2 euro – wachten we even op de taxi naar het vliegveld. Een beetje luxe kan af en toe geen kwaad en voor 70 USD slaan we een busrit van 20 uur over. Vanavond zitten we in HAnoi en gaan we ons voorbereiden op 3 dagen Halong Bay. Zin in!

Ciao.

Hallo vrienden,

nou, we hebben het voor elkaar hoor.. Nog geen half uur op een gehuurde fiets en er klapt al iemand met (in dit geval) haar kanis tegen het plaveisel.. We zitten nu in Hue (spreek uit Wee) en hebben vandaag de citadel – een ommuurd stuk stad waar de vroegere keizer Ngyuen zijn onderkomen van had gemaakt. Dus met veel tempels, tuinen en prachtige gebouwen. Helaas is het gros door een bevriende natie aan splinters gebombardeerd tussen 65 en 75 maar er wordt knalhard (in de brandende zon) gewerkt om alles weer tip-top ge krijgen.

Afijn, om bij het begin te beginnen – Hoi An, in dit geval – we hebben ons een paar dagen tegoed gedaan aan het uitzoeken van stojes en het passen van kleding. Ja, dat hoort er hier bij. Voor vrouwen is dit zoiels als de hemel en zelfs een echte kerel als ik word daar door beinvloed. Dus ook ik heb een kostuum en 5 shirts op maat laten maken. Past allemaal prima en in zie er weer erg goed uit De warmte zou iets minder aanwezig moeten zijn dan in het zuiden, maar dat is slechts miniem. Het zweet gutst van je lijf. Gelukkig zijn we door onze kleding-verkopers vergast op veel koud water, bier, fruit, borden nasi en wat dies meer zij. Weer niets afgevallen derhalve. Hoi An is een oud stadje – al is dat hier betrekkelijk want meer dan 100 jaar oud is het niet – echt oud zijn sommige tempels, zoals het complex in My Son, maar die zijn veelal ten prooi gevallen aan de vernielzucht van de Fransen en de Amerikanen. Bij het rijden over de Ho Chi Minh trail tussen Dalat en Hoi An heb ik me regelmatig afgevraagd wat beide naties zich in hemelsnaam hebben bedacht toen ze probeerden dit land onder controle te krijgen. Typisch geval van jammer. Na een paar dagen shoppen en rondsjokken hebben we Dam Beet gezegd tegen deze alleraardigste nederzetting en zijn in de bus gestapt naar Hue. Dat ligt een kleine 140 km naar boven. Altijd nog een ritje van 4 – 5 (!) uur. Een deel gaat langs een prachtig stukje natuur, met de zee achter het rechterraam en bergen, rijstvelden en palmbomen aan de linkerzijde. Geweldig! Vlak voor Hue begon  het te betrekken – en toen we in het hotel waren knalhard te regenen en te onweren. Gratis spektakel van achter het raam. Vanochtend dus fietjes gehuurd. Met de kruk van Shiny maakte ik van de mijne een heuse herenfiets – een stang op een fiets is een onbekend verschijnsel. Wij op weg naar de citadel. Daar is buiten een grote stalling voor brommers en fietsen. Als echte Hollanders wilden we onze fiets tegen een muurtje zetten – met een zelf meegebracht hangslot – maar dat werd helaas doorzien. Dus even omgekeerd en terug naar de stalling. Voor ik de weg zou oversteken keek ik nog even om en zag in een flits een brommert. Die had tegen de gelde mores niet onafgebroken zijn claxon gebruikt en kwam voor mij dus als een verrassing. De bestuurder had mijn afremmende beweging niet verwacht en ging full-swing om mij heen. Een achterop scheurende brommert ging vol in de ho-houders en werd geramd door een brommert die daar weer achter reed. Het meisje op die Honda ging dus tegen het canvas. Benzine op straat, krassen op het plastic en een verfomfaaid gezichtje. Maar gelukkig kregen de bestuurders van de brommer waar ze tegenaan was getjoekerd het apparaat weer aan de praat en toen konden wij met een enigszins beschaamd ‘sin loi’ (‘sorry’) ons avontuur vervolgen.

Met een kaartje in de hand wandelden we door de grote poort, op naar het gebodenen. In het keizerlijk gedeelte wordt een bezoeker niet met iets wielen voortbewogen en dat zou niet erg zijn als het maar een klein paleisje was geweest. Maar het bleek groter dan verwacht. Dus door de te verwachten afstanden en vanwege de enorme hitte was het zeker voor Shiny op schoenen niet te doen. Na kort overleg met de dienstdoende portier mochten we terugfietsen naar het hotel om de rolstoel op te halen. Taxi weer naar de poort, rollend naar binnen (no problem) om dat fraais vervolgens op ons gemak te bekijken. En het is mooi hoor! Verbouwing is in volle gang, bijna klaar zelfs en het is de moeite ward. Aan de achterkant is nog een poort – er zijn er zelfs 4, in elke windstreek 1. Daar kom je in de straten met de gewone mensen – en dus niet met de witte backpackers zoals rond ons hotel. Daar hebben we een heerlijke ‘pho bo’  (platte noedels met rundvlees) gegeten op plastic peuterstoeltjes, aan een plastic peutertafeltje (the biebelebonse berg revisited, maar dan met bamboe chopsticks) en even later nog een stukje gewandeld. En we blijven een attractie; een knappe donkere dame in een rolstoel en een knappe witte kerel er achter. Nu zijn we ook weer even bijgepunt door de lokale ‘hot toc (spreek uit ‘hot dop’) al snapte die niet al teveel van mijn uitleg – en door zijn jampot glazen zag hij het ook niet meer helemaal helder. Groeit wel weer aan (gelukkig ziet Shiny er nog wel goed uit). Morgen weer vroeg op – om 6 uur worden we opgehaald om naar de Demilitarized Zone (DMZ) te gaan – ooit bedoeld als vredig stukje land tussen Noord en Zuid Vietnam, maar al snel de zwaarst bewapende paar kilometer ter wereld, so far for the iedea of a de-militarized zone dus.. Rondom de oude grens zijn verschillende attracties, waaronder een enorm tunnelstelsel van de VC. Ik krijg het er nu al benauwd van. Maar, het vertrek naar My Son was om 5 uur, dus dit valt nog wel mee. Morgen wel wat zonnebrand op m’n koppie doen denk ik..

Laters!

Zo lieden, de eerste twee weken zitten erop.. En wij hebben het er ook wel even op zitten. We hebben zojuist 841 kilometer achterop de motor door de Central Highlands gebrommert. Het laatste stuk over de (nu geasfalteerde) Ho Chi Minh trail. Dat lijkt een schijntje – zeker als je daar 6 dagen over mag doen - maar zoals je je kunt voorstellen is het hier niet zoals op de A44. Stoplichten en gescheiden rijbanen hebben ze wel, bijvoorbeeld in sommige steden, maar daar trekt niet iedereen zich iets van aan. Even stil gaan staan middenop de weg is niet ongewoon, keren – of je koeien uitlaten – op de rijbaan (buiten de steden eufemistisch ‘Highway’ genoemd) ook niet en de bergen waar we doorheen getrokken zijn lenen zich wel voor toeren maar niet voor scheuren. En al zeker niet op een motor met 125 cc en een dikke 150 kilo aan bestuurder, toerist en bagage.. Dus zijn we heel beschaafd naar boven en naar beneden zijn gereden – ‘bitching it’ maar dan met max 50 km per uur De wegen worden wel steeds groter en beter – er wordt hard aan gewerkt – maar de combinatie van locals op brommers, omhoog kruipend -bijna stilstaand- vrachtverkeer en her en der overstekend vee en bewoners kan dodelijk zijn. Op de wegen zijn op diverse plaatsen de ongelukken nog zichtbaar aangezien het hele tafereel keurig en minitieus wordt uitgetekend door de politie. Die zie je trouwens niet zo veel in het straatbeeld als je van een goed socialistisch land zou verwachten. Grote groepen soldaten bewerken zelfs het land of staan middenbermen te snoeien. Alleen in de bergen – de grensstreek met Cambodja, Laos en China – wordt schijnbaar intensief gepatrouilleerd.

Het hele verhaal over de afgelopen 6 dagen – met de nodige omissies natuurlijk, want we hebben zo enorm veel gezien dat het niet te bevatten is gebleken (een boekje bijhouden achterop de brommer is ondoenlijk) kun je op Shiny d’r webstekkie lezen. Het is een hele lap tekst -in delen – maar in een stief half uurtje kom je erg ver. Of anders de engelse versie die ik vorige keer als voorproefje mocht aanbieden (klik op ‘central highlands’ in de linker kolom.

Wat is mij tot nu toe opgevallen?

-dat waterbuffels die in de bergen wonen zich op de ‘Ho Chi Minh snelweg’ precies tussen twee waarschuwingsborden (met een zeer hollands uitziende koe erop) ophouden;

-dat je op een brommer werkelijk alles kunt vervoeren. Een top ‘weinig’: (een vrouw en max) drie kinderen; twee varkens; een dressoir en een kapspiegel tegelijk – tussen de bestuurder en z’n maatje; een boom van 3 meter (dwars over het zadel achter de bestuurder!); een zogend kind terwijl je zelf rijdt..;

-dat hier zoveel mogelijk grond wordt gebruikt om dingen op te laten groeien – of om er vreselijk lelijke gebouwen op neer te zetten;

-dat dat leidt tot ecologische schade: stuwmeervorming om energie op te wekken om iedereen zijn televisie te kunnen latenspelen, in ontbossing in rap tempo maar ook in herbeplanting, bijvoorbeeld met rubberbomen want die kun je aftappen en ze groeien op de arme berggrond, en in veel vers fruit. Vanmiddag ‘vonden’ we een overslagplek voor ananas – zo van de boom op het asfalt van de Ho Chi Minh trail en al snel in ons buikje. Verser kon niet. Nee we hebben niks gepikt, er was een soort uitspanning gemaakt waar je ze schoongemaakt en op een (plastic) bordje kon verorberen;

-dat op elke vuilnisbak in hotelkamers een wervende spreuk staat – ‘happiness to everybody’ is nog wel de leukste, ‘enjoy yourself in nature’ is goede tweede;

-dat Vietnamese kindertjes zeer aandoenlijk zijn;

-dat Vietnamesen niet tot de mooiste Aziaten behoren;

-dat Vietnamezen niet goed tegen alcohol kunnen mear het wel proberen – en dan emotioneel worden (net als wij);

-dat Vietnamees een taal is waar ik geen touwtje aan kan vastknopen;

-dat Vietnamezen werkelijk dol zijn op plastic – stoelen en tafels, vuilnisbakken, zakjes..;

-dat je je in een restaurant niet hoeft te generen als er ietsop de grond valt – voor je aan tafel gaat wordt met een grote lap alles dat nog op de tafel lag zowiezo op de grond gekieperd en vervolgens opgeveegd;

-dat we nog twee weken hebben en dat we in Hoi An nog niet eens op de helft van de kaart zijn aangeland;

-dat 6 dagen achterop een Easy Rider een kicken ervaring is;

-dat ik stiekum zelf ook wel had willen rijden;

-dat ik erg blij was dat ik van het landschap kon genieten zonder me al te veel om het verkeer en al haar eigenaardigheden te bekommeren;

-dat ik van al het Vietnamese eten nog niet echt ben afgevallen;

-dat ik van de Vietnamese zon welk een beetje een kleurling ben geworden;

Dat het een aanrader is dus..

Well vriendjes, morgen gaat het echt gebeuren; we gaan motorrijden!

Het pittoreske Dalat is bekend omdat het lijkt op de Alpen (misschien omdat hier ook dennenbomen staan in een berg-rijke omgeving) maar ook – onder reizigers – om een groepje ‘motor’ rijders die zichzelf de Easy Riders noemt. Ik zeg ‘motor’ omdat niets hier de 150 cc schijnt te overstijgen. En aangezien een beginneling als ik al 600 cc onder de tank heb, is dat natuurlijk kinderspel. Maar morgen gaan we dan met twee van die mannen op een enorm avontur; in 6 dagen door de bergen (er liggen asfaltwegen hoor) van hier naar Hoi An. En da’s best een stukkie fietsen zeg maar.

Als in het vorige stukkie gezegd, er is een site warop je een voorproefje krijgt van wat ons te wachten staat. Daar staat helaas niet de slechte adem van mijn bestuurder op ;-(

Afijn, we hebben inmiddels een hotel gevonden in Hoi An – helaas David, jullie aanrader heeft z’n e-mail niet goed in het boek kunnen krijgen, want die komt overrichterzake terug – en we gaan van daaruit hele verhalen vertellen over wat ons is opgevallen in de kleine dorpjes die we gaan tegenkomen. 

En we hebben nog veel meer; zoals de schijnbare afwezigheid van politie en leger; het leger vergrijsde toeristen; de oprukkende ‘ vooruitgang’  en wat dies meer zij. Maar daar zullen jullie dus even op moeten wachten.

Als je hieronder een bericht zou willen achterlaten, dan kan dat.. Het is een beetje jammer dat het zwarte letters zijn op een donkerblauwe achtergrond, maar er zit een knopje om dat te kunnen. Even zoeken loont de moeite (voor mij) want ik krijg ook graag van jou een reactie  

Nu zijn we klaar om te gaan pitten voor morgen, maar niet nadat we ons hebben gestort in een kansloze karaoke kroeg tegenover het restaurant. Karaoke is ‘hot’ hier, maar in deit etablissement was het een zeer dubieuze activiteit met zeer dronken mannen die zich lieten vergezellen van schijnbaar jongere dames die daar niet al te veel zin in schenen te hebben. Ik zeg er verder niks over, het heeft mij in elk geval twee gratis Heineken opgeleverd.

Salut!

Net alsof we niks anders te doen hebben.. weer een klein stukkie tiepwerk. Maar veel hotels hebben gratis internet op een acceptabele snelheid dus.. We zitten nu in DaLat, op zo’n 1500 meter hoogte en dus een stuk koeler dan de 32 graden aan zee. Morgen achterop de motor van een Easy Rider een rondje bezienswaardigheden en dan (zeer waarschijnlijk) in een dag of 5 ‘ off the beaten track’  van hier naar Hoi An.

Alvast een voorproefje? Check: http://www.vietnam-travel-guide.net/central-highlands-vietnam.html

Hoi piepeloi,

vanochtend ben ik – geheel tegen mijn eigen vakantieverantwoordelijkheidsgevoel in -0m 6 uur opgestaan om  met de brommer die we gisteren hebben gehuurd een ochtendje ‘locals’ te gaan spotten. In de bergen (rood-witte zandduinen) en in het dorpje Mui Ne, hier een stukje vandaan. Was erg prettig. Ik heb maar niet geprobeerd om, zoals de locals wel doen, complete dressoirs en kippenrennen achterop te vervoeren. Een brommer met versnelling maar zonder koppeling is al een uitdaging genoeg. Nu gaan we op naar Dalat!

En ik begrijp waarom iedereen zo juichend is over Vietnam. Het is hier erg prettig.

Later!

Zo lieden,

we schieten inmiddels een beetje op naar het noorden.  Maar Vietnam is iets groter dan Texzel, dus het duurt nog even voor we er zijn. Zoals Poca al had gemeld zitten we nu in Mui Ne, een beach resort-dorp voor surfboys and sand-chicks. We voelen ons een beetje ‘ uit de toon’ want we voldoen allebei niet echt aan die omschrijving. Maar het is hier heerlijk – of eigenlijk een beetje te warm.  Ik zie een klok met temperatuur van 93 fahrenheit – zo’n 34 graden kleinnulletjeC. Naast ons zit een local enorm online te quacken of iets dergelijks, de rest dendert hier met brommers en auto’s over de straat. Deels met een mobiel aan het oor. Want Vietnam is niet meer zo ver achter als je zou denken. Niet dat iedereen ervan profiteert hoor, er strompelen ook nog vrouwtjes en mannetjes rond met stapels karton achterop de fiets of in de handkar. Daarvan hebben we er nog maar een enkeling gezien met een mobieltje.

Gisteren kwamen we hier een paar Canadezen tegen die we eerder in HCMC hadden ontmoet op weg naar het Oorlogsmuseum. We zitten in zo’n stroom van mensen die allemaal ongeveer in dezelfde snelheid dezelfde dingen doen. Grappig en gezellig. Morgen reizen we verder naar Dalat, de bergen in. Nu gaan we op zoek naar hetzij het strand – om nog eens goed verder aan te branden, hetzij een brommert om richting de zandduinen te gaan. Het is nu 12 uur en dus het heetst van de dag, dus schaduw is de beste optie. We zijn toeristen dus we zien wel.

Alle femini nog gefeliciteerd met jullie vrouwendag afgelopen zaterdag – Shiny heeft 2 welgemeende mango’s van me gekregen omdat bloemen niet zo handig zijn.

Adios!